Overweging van Jacqueline Huizinga OP, 22 mrt. 2026
Eerste lezing: Exodus 33, 12 -34,11 + 29-35a
Evangelie: Matteus 26, 1-13
Lees of print je de overweging liever als PDF? Die vind je hier.
Hier vind je alle overwegingen.
Overweging
Soms lijkt God ver weg. Als je een dierbare verloren hebt, als je je eenzaam voelt, bij verdriet. Als het heftige nieuws van oorlog en geweld je naar de keel grijpt, kan een gevoel van Godverlatenheid je zomaar overvallen. Waar is God, heeft Hij nog iets te zeggen in een wereld waarin het er zo wild aan toe gaat?
Zo had het volk Israël zich in de woestijn meermaals verlaten gevoeld. Op een dieptepunt hadden ze met crowdfunding een gouden kalf opgericht. Mozes was woest. Desondanks had hij God ervan weerhouden het volk te straffen.
Maar om het volk nu tegen Zijn woede te beschermen, wilde de Eeuwige niet langer met hen meegaan.
Op dit punt aangekomen begint onze lezing.
Mozes staat er alleen voor, ontgoocheld in die Godvergeten woestijn. Wanhopig vraagt hij opnieuw om God’s nabijheid. Voor het volk, maar meer nog voor hemzelf. Zijn passie is zo invoelbaar.
Hij wilde zo graag zien, waarvoor en voor Wie hij dit allemaal verdroeg.
Wat dan volgt is een even wonderlijke als indrukwekkende Godsontmoeting.
Mozes krijgt de Eeuwige niet te zien, maar heeft Hem wel ontmoet.
Samen maken ze de nieuwe stenen met de verbondswoorden.
Als Mozes met de stenen terug keert van de berg ziet het volk de glans van de Eeuwige op Mozes gelaat.
Het is wijs dat God aan ons zicht onttrokken blijft. ‘God met ons’, klinkt te vaak en te zeker uit vele monden. Het belooft meestal geweld en machtsmisbruik.
Bij nader inzien heeft het volk ontdekt hoe God wel aanwezig is:
Barmhartig, genadig, geduldig, liefdevol, trouw
Het zijn de vrouwelijke aspecten van God, in de joodse traditie met Shechina aangeduid. Gods verborgen liefdevolle bekommernis.
In compassie met een volk dat het niet verdient delft Mozes de Shechina op. God blijft God, mysterie, achter een sluier van Mozes’ trouw AANWEZIG.
Er liep geen rechte weg door de woestijn naar het beloofde land.
Zoals er voor ons geen rechte route naar vrijheid is.
Gaande de weg tekent vrijheid zich af in vertrouwen, In een verbond met elkaar en met een ongeziene God. Op de Bonnefooi heeft Mozes het volk geleid.
(la bonne foi, op hoop van zegen) Je moet maar durven!
In de Evangelielezing kijken we mee in Bethanië: het huis van de arme. Een vrouw komt met kostbare olie naar Jezus toe en giet het over zijn hoofd.
De leerlingen reageren gepikeerd. en Ach wat bedoelen ze het goed!
met omgekeerde crowdfunding, als christelijk werk van barmhartigheid: de olie verkopen ten bate van de armen.
Jezus ontkracht het als misplaatste christenplicht.
Hoe kun je -met goed fatsoen- in het huis van de arme nog afnemen, wat zij in haar vrijgevigheid schenkt?
Deze vrouw heeft geen aalmoes nodig. Ze geeft Jezus wat Hij nodig heeft.
Liefde, erkenning.
Heeft ze van zijn doodvonnis gehoord, heeft ze op zijn gezicht de doodsangst al gezien? Heeft ze in hem een koning of Messias gezien? Of Een glimp van God’s mysterie?
Deze vrouw (bij Johannes heet ze Maria) zalft hem met nardusolie, zoals in de traditie de koning gezalfd wordt, en zoals dierbare doden gezalfd worden.
Ze geeft .. ..het kostbaarste dat ze heeft, om niet.
Zij toont haar passie in vrijgevigheid en vertrouwen.
Zij laat hem landen in Liefde. Zijn gelaat zal er wellicht van glanzen.
Het zijn niet de grote woorden (waarmee Petrus eerder Jezus Messias noemde of het stoere God met ons) die Jezus de glans van Messias geven. Het is haar vrijgevigheid en liefde waarin Jezus zich laat kennen:
Hij ís de gezalfde, de Christus, Messias
zo zal hij ten grave gaan, en zo zal Hij als Verrezene onder ons opstaan.
Zij delft Jezus’ware gezicht op, met haar vrijgevigheid en liefde.
In herinnering aan haar, leren wij Jezus’ware aard kennen.
Beste mensen,
Het is passie zondag. Passie betekent lijden. Het Koninkrijk waar Jezus van sprak, is even ver weg als het beloofde land. Onze wereld lijkt op drift, van God los.
Maar Passie betekent ook met hart en ziel je geven aan Iemand of iets. Dat deden Mozes, Jezus en de vrouw die Hem zalfde. In moeilijke omstandigheden, zochten zij verbinding.
Hoe kunnen wij dat doen? In een tijd waar je -heel begrijpelijk- de moed kunt verliezen bij alle nieuws en dreiging, bij het verdriet in je eigen omgeving?
Laten we maar erkennen dat we het alleen niet redden. We kunnen zoals Mozes op de Bonnefooi geloven, zonder de uitkomst te kennen.
En in compassie met al onze tekorten bidden om die verborgen, liefdevolle bekommernis. Shechina. God’s mildheid Wat hebben we haar nodig. “Erbarme Dich ”
Hoe belangrijk onze werken van Barmhartigheid ook zijn, het is de Nardusolie die het verschil maakt. Daarin zit de glans van je liefde in wat je doet en geeft.
Te midden van oorlogsgeweld en onderdrukking schreef Etty Hillesum in 1942:
het enige, wat we in deze tijd kunnen redden en ook het enige, waar het op aankomt: een stukje van jou in onszelf, God. En misschien kunnen we ook er aan meewerken jou op te graven in de geteisterde harten van anderen. (12 juli 1942)
Echte Vrijheid BEGINT bij nader inzien in de passie waarmee wij liefdevol de glans van Eeuwige de shechina, soms even opdelven in een gebroken wereld, of in een gebroken mens. ***
Laten we daarom wat Mozes én wat zij deed, vooral in herinnering houden.
