Overweging van Corinne van Nistelrooij OP, 24 dec. 2025
Eerste lezing: uit de profetieën van Jesaja
Evangelie: Lucas 2, 1-14
Lees of print je de overweging liever als PDF? Die vind je hier.
Hier vind je alle overwegingen.
Overweging
Soms heb je een jaar dat je uitziet naar het Kerstfeest, soms heb je een jaar dat je er tegenóp ziet. Vaak is het een mix van beide. Het is een mengeling van verwachtingsvolle hoop op licht, op vreugde en saamhorigheid enerzijds en anderzijds een wanhopig gevoel van vrede die onvindbaar lijkt, en ‘verplichte gezelligheid’.
Ik zal maar eerlijk zijn; aan mij was dit jaar de voorbereiding van alle feestelijkheid niet besteed. Het begon met de kerstboom. Hij stond wel klaar in onze kamer thuis, maar de dozen met versierselen bleven maar staan. Ik bleef lang om de dozen heen lopen, verschoof ze zo nu en dan, maar maakte ze niet open. Het voelde gewoonweg niet passend om de boom te versieren. Na een dag of vier begon ik maar met de kerststal. Ik haalde de herders uit de doos, de koningen, een kameel, schapen, veel schapen. Maar waar waren Jozef en Maria? Waar was de kribbe met het kindje? Huhhh? Niet in de doos?? Hoe kon dit?
Was het dan echt zo dat ik het Licht van Kerstmis niet zou kunnen vinden? Dat er niks te dromen, te vieren valt dit jaar? Ik had het immers een paar weken ervoor ook al meegemaakt. Iemand in mijn nabije omgeving vroeg namelijk in november een kerststal voor haar verjaardag. Nou, dat hoef je tegen een pastor geen twee keer te zeggen 😊 Ik was in Amsterdam en dacht: ‘bij de Bijenkorf is een prachtige grote kerstafdeling, laat ik daar een mooie stal kopen’. Maar tussen de vele glimmende ballen vond ik veel zingende kerstmannen en sneeuwpoppen in alle maten en soorten, maar niet één kerststal. Niet één Jozef en Maria te vinden… Niet één kribbe met het Christuskind. Zelfs geen ieni-mini kerststalletje te vinden in het grootste warenhuis van ons land.
Hoe komt dat? Durven we niet meer te geloven? Is onze hoop, ons vertrouwen, onze liefde vervlogen?
Komt het doordat we leven in een geharnaste wereld? Een wereld van harde woorden en elkaar kleineren en onderuit halen? Komt het doordat we worden geconfronteerd met dwingende wereldleiders die geen oog hebben voor ‘gewone’ mensen zoals u en ik? Komt het door de gespannen stilte voor een gewapende oorlogsstorm die op ons af lijkt te razen? Durven we daardoor niet meer te geloven in een rechtvaardige toekomst waar rust en vrede is voor een ieder? Of komt het door ons persoonlijk verdriet; de kansen die we niet kregen, de ruzies binnen families, de pijn van ziekte, verlies en dood?
Ik snap wel dat als je dit allemaal bij elkaar optelt dat je dan het licht van een ster niet meer durft te volgen. Dat je niet meer durft te geloven in zoiets kwetsbaars als een pasgeboren goddelijk kind in een kribbe. En toch is dat het verhaal waarvoor u vanavond allemaal hier gekomen bent. Van de ster die opging boven Bethlehem, van de Koning die werd geboren in het stro en het Licht voor de wereld bracht. Vele keren hebben we dat verhaal al gehoord. Maar wat zegt het ons vandaag?
Ik zie vooral de wijd open armpjes van die pasgeborene. De immense drang om iedereen om hem heen lief te hebben. Nog nergens weet van hebbend, maar hoe dan ook, wil dit Kind het leven omarmen. En daarnaast, om Hem heen, mensen; ouders, herders, koningen, die in eerbied naar dat prille leven kijken. Mensen die het kwetsbare koesteren, liefhebben, warmte geven. Mensen die leven en liefde voorop zetten.
En dan het mooiste; In dit kind komt God tot ons. Liefde wordt ons gegeven, liefde die van een andere orde is; de hemel op aarde. Hier wordt ons voorgedaan hoe we het leven kunnen omarmen in al zijn kwetsbaarheid.
Terug naar mij thuis. Hoe liep dat af met die Jozef, Maria en kindje Jezus die niet in de doos zaten? Ik ben natuurlijk overal in huis gaan zoeken; in kasten, in dozen, overal heb ik gezócht! Want ik wilde het heilige kind een plek in mijn huis geven. En die houding is voor ons allen essentieel! Want Christus ligt niet meer voor het oprapen.
Ik kan u zeggen; ik heb de beeldjes uiteindelijk gevonden. Simpelweg in een andere doos in de garage.
En ook de kerststal voor die verjaardag is er gekomen. Gewoon online besteld.
De vraag die op deze kerstavond klinkt is: Maak jij ruimte voor het goddelijke Kind? Mag het met al zijn dromen en daden, landen in jouw huis, in jouw hart? Kun jij, durf je, wil jij, ondanks alles, de zegen van Kerstmis toe te laten? Vraag je niet af: ‘Waar is God in de misère van het leven?’. Maar de vraag is: ‘Mens, waar ben jij?’. Wat is voor jou bepalend? Wat is je leidraad?
Hier in deze kerstnacht wordt de hoop en het optimisme ons aangereikt. Het wordt ons gegeven om te ontvangen. Zo simpel. Het is het enige dat het Kerstkind van ons vraagt: maak een plaats om te kunnen landen zodat het mee kan gaan in ons leven. Want dan, en alleen dan, kan het iets goeds voortbrengen en nieuwe toekomst bieden. Dan kan de zegen van het Kerstmis op je neerdalen, en kun je oprecht tegen elkaar zeggen; een zalig kerstfeest!
