Stilte voor de storm

Overweging van Jan Groot, 17 mei 2026

  Eerste lezing:  Handelingen 1, 12-14
  Evangelie:        Johannes 17, 1.6-11a

Lees of print je de overweging liever als PDF? Die vind je hier.
Hier vind je alle overwegingen.

Overweging

Een ‘impasse’ is een náár stuk van ons leven.
Een ‘impasse’ ..
het woord komt van het Frans, en betekent letterlijk:
‘een doodlopende straat’, ‘een slop’.
Op verschillende manieren kan het ons gebeuren, overkomen:
dat we niet verder kunnen, vastgelopen met een burn-out,
een relatie-in-het slop,
een ziekteproces dat lijkt vast te zitten,
je heb een groot verlies geleden.

Misschien heb je eigen voorbeelden van een impasse.
Ook in groter verband, groter dan het persoonlijk leven,
zitten zaken soms muurvast, een patstelling:
de Haagse politiek en de AZC-rellen,
de oorlogen in het Midden-Oosten.

 Een soort van impasse speelt ook op deze zondag
in die bovenzaal in Jerusalem.
Na Jezus’ Hemelvaart
treffen we  daar de elf apostelen aan,
ze worden met name genoemd;
‘de vrouwen’ zijn er ook,
en ook ‘Maria, de moeder van Jezus, en zijn broers’.
Ze hebben in ieder geval elkaar, ze zijn gelukkig niet alleen,
en, staat er, ze zijn er ‘vurig en eensgezind aan het bidden’.

‘Hoor je mij'?
Voor mij geen ander dan jij.
 Bij jou alleen ben ik veilig’.
Die psalmwoorden zongen we,
en dat is echt, voluit bidden.
Het is roepen tot God om gehoor: ‘Hoor je mij’,
en dan dat: ‘Bij jou, God, bij jou alleen ben ik veilig’.
Dat is heel kostbaar en maakt het verschil:
als het er op aan komt, in het uiterste geval,
moederziel alleen, in het slop,
is er in ieder geval Één, die hoort.
Bij God kan ik mijn pijn, ál het hoogstpersoonlijke kwijt,
bij een stille Aanwezigheid, volstrekte Veiligheid.
‘Voor mij geen ander dan Jij’, God.

Wat is het eigenlijk een groot goed dat bidden bestaat!
Zolang er mensen zijn, van alle eeuwen,
is en wordt er gebeden, in alle menselijke toonaarden.
Bidden is het hart van iedere godsdienst,
ieder godsdienstig ritueel draait erom.
Alles wat we hier in de kerk steeds weer doen,
heel ons zeggen en zingen, alle stille aandacht,
heel de dienst van de Tafel en van de andere sacramenten,
berust uiteindelijk op bidden.
We hoorden - bijvoorbeeld – Jezus zelf bidden,
vandaag in het evangelie,
uit Johannes 17, echt voor deze zondag.
Het was het grote einde van de afscheidswoorden:
Jezus’ levensboodschap, zijn testament in een openhartig gebed.
Hij reikt boven zichzelf uit naar Degene die zijn álles is,
zijn Vader, bij Hem alleen is hij veilig.
Dat raakt me bijzonder, het is als een kostbare parel:
dat hier, vlak voor het einde,
als de beslissende fase aanbreekt,
gebeden wordt.
De kracht van bidden wordt ons hier voorgedaan,
net als in die bovenzaal.
Al biddend, in de stilte,
kan iemand soms een uitweg uit de impasse vinden,
stapje voor stapje ruimte gaan voelen,
en gaan zien wat goed en heilzaam is.

Een persoonlijke noot.
De laatste 15 jaren van mijn werkzame leven
was ik geestelijk verzorger, pastor in een psychiatrisch ziekenhuis.
Ik heb die jaren vaak de vraag gehad:
‘wilt u met mij, wilt u voor mij bidden’?
Dat waren heel wat keren indringende gebedsmomenten.
Iemand die in de GGZ wordt behandeld en/of daar is opgenomen,
maakt immers meestal een impasse door, een moeilijke periode
die soms veel tijd, en daarmee volharding vergt.

In het evangelie van vandaag bidt Jezus voor zijn leerlingen.
Dat is een dierbaar gegeven:
de kracht van het bidden voor een ander!
Jezus is diep bewogen om de achterblijvers:
‘Vader, bewaar hen in uw naam’, bidt hij voor hen.
Het is een bijzondere vorm van liefde en solidariteit:
dat wij voor elkaar kunnen bidden.
Heel wat mensen doen dat.
Ze doen dat stil alleen, in hun binnenkamer,
of met velen hier, in de voorbeden,
of door een kaarsje bij Maria.
Dan maak je voor iemand ruimte in je hart.
Misschien zelfs ben je dan de advocaat van iemand
die zelf, diep in de put, niet meer kan bidden.

‘Wil je voor me bidden?’, vraagt iemand soms.
Dan wordt voor een ander bidden bijna iets intiems,
een vorm van tederheid!

Goddank, letterlijk God dank
kunnen wij, mensen, bidden.
‘Kom, Trooster, heilige Geest’,
‘hierheen, Adem, steek mij aan’.
Dát bidden we hier vandaag, samen,
in de stilte voor de storm,
de storm van Pinksteren!