Ruimte voor velen

Overweging van Corinne van Nistelrooij OP, 3 mei 2026

  Eerste lezing:  Handelingen 6, 1 - 7
  Evangelie:        Johannes 14, 1 - 12

Lees of print je de overweging liever als PDF? Die vind je hier.
Hier vind je alle overwegingen.

Overweging

Ruimte voor velen. Dat is de eerste zin die Jezus ons vandaag aanreikt: “In het huis van mijn Vader is ruimte voor velen.” En in Handelingen gebeurt dat óók: er wordt ruimte gemaakt voor mensen die aan de rand zijn geraakt, de Griekstalige weduwen, die over het hoofd gezien werden in de dagelijkse zorg.
Die tekst is ontroerend nuchter. De jonge Kerk groeit, de liefde groeit mee… maar dan blijkt:
groei betekent ook gedoe. Te veel werk, te weinig mensen om ieder nabij te zijn. En er ontstaat gemor. Niet omdat mensen zo kleinzielig zijn maar omdat er werkelijk onrecht ontstaat: een groep kwetsbare weduwen krijgt minder aandacht en minder voedsel.
Wat doen de apostelen? Ze zeggen niet: “Jullie moeten niet klagen.” Ze zeggen ook niet: “Wij zullen het er wel even bij doen”. Nee, ze maken ruimte door hun verantwoordelijkheid te gaan delen. Er worden zeven mensen aangesteld “vol van Geest en wijsheid”, om te zorgen voor de gemeenschappelijk maaltijden, om zogezegd: de tafeldienst te dragen. Zo kunnen de apostelen de dienst van gebed en verkondiging blijven doen.

Het is eigenlijk in de vroege Kerk een klein wonder van volwassenwording: dat de gemeenschap ontdekt dat Gods Koninkrijk niet alleen een inspirerend verhaal is dat uitgedragen moet worden,
maar ook een tafel die eerlijk gedekt moet worden. En wat een mooi detail is: die zeven mannen, die diaconale ondersteuning moeten gaan bieden, hebben allemaal Griekse namen. Dat is niet toevallig. Het is alsof de Kerk zegt: “Degenen die eerst te weinig ruimte kregen, willen we nu ook echt een stem en een taak geven.”

Het feit dat de 7 die gekozen zijn allemaal mán zijn was in die tijd cultureel vanzelfsprekend.
Nu niet meer, ik zou hier anders niet staan! Al is dat in de Kerk nog lang geen gemeengoed. En ook in dit verband zou ik wensen dat er ruimte is voor velen! Trouwens, de diaconale roeping, de ‘dienst aan de medemens’, zeg maar: mensen zien, aandacht hebben, eerlijk delen, dat is niet iets specifieks voor óf mannen óf vrouwen. Het ligt immers in het doopsel van ons allemaal!
Dan het evangelie. Jezus spreekt met zijn leerlingen in een kwetsbaar uur. Ze voelen: er komt afscheid. En dan zegt Hij niet: “Jullie moeten sterk zijn.” Hij zegt: “Wees niet ongerust.” En Hij onderbouwt dat met een beeld dat iedereen begrijpt: een huis. In het huis van mijn Vader zijn vele woningen. Woningen, kun je zien als:  plekken om te verblijven, je ergens geborgen voelen. Het gaat niet om een paleis voor enkelen, maar om een thuis waar velen mogen landen. En dat is troostrijk. Vooral omdat wij mensen vaak leven alsof er maar weinig plek voor ons is: zoekend naar je plek in de familie, in een vriendengroep, je plek in de maatschappij, soms ook je plek in de Kerk. Hoor ik er wel bij?
Maar Jezus zegt: “Bij God zijn vele woningen”, dat betekent: je hoeft je plek niet te bewijzen. Bij God hoef je niet te presteren, je hoort er altijd bij, gewoon zoals je bent en waar je je ook bevindt. Er staat geen “vol is vol- spandoek” voor de deur van God.

En dat brengt me bij onze streamingsdienst. Want, en nu richt ik me vooral tot u thuis: in het huis van de Vader is ruimte voor velen! Oók als je ziek bent, of oud, verzwakt of depressief, zelfs als je de spirit kwijt bent en het niet kunt opbrengen om naar de kerk te komen, dan nóg: weet dat je bij onze dominicaanse geloofsgemeenschap hoort! Want samen kerk-zijn is niet alleen: samen in één ruimte zijn. Het is vooral: samen gericht zijn op God, samen biddend, samen luisterend. En jullie thuis, we zouden kunnen zeggen: júíst jullie thuis, heeft Jezus voor ogen als hij zegt: In het huis van mijn Vader zijn vele woningen. U bent namelijk geen kijker, zoals je ’s avonds naar de TV kijkt. Nee, u bent een mee-vierder, een volwaardige kerkganger. En je plek thuis wordt in feite iedere zondagochtend een kleine kerk! En ja, ik weet het: thuis meevieren is echt anders dan in de kerk aanwezig zijn. En velen van jullie waren liever hier i.p.v. thuis!
Aan de andere kant is het ook fijn dat dit kan, dat we zo met elkaar contact kunnen houden. Want ik weet ook dat de verbondenheid van jullie allen ginds met ons hier heel groot is. Sommigen van jullie sturen elkaar een appje bij de vredeswens, anderen bellen elkaar na de viering op, om even na te praten, zoals je dat anders zou doen bij het koffiedrinken. Dat zijn mooie initiatieven. En weet: jullie zijn niet een paar enkelingen, gemiddeld zijn jullie met zo’n honderd mensen! Dus als je thuis meebidt en zingt: weet dan dat er in 100 andere huizen óók mensen meebidden en zingen! Dat we samen, vanuit hier, een wijde kring vormen.
En ik hoop dat ik het door het beeldscherm heen kan overbrengen: wij zijn vanuit hier ook oprecht verbonden met jullie thuis, al kunnen wij als pastores niet iedereen bezoeken. Maar gelukkig zijn we sámen Kerk en zijn er vrijwilligers die mensen thuis opzoeken, mensen die de communie thuis brengen, die de orde van dienst thuis bezorgen. Net als de apostelen uit de Handelingenlezing moeten wij als voorgangers de verantwoordelijkheid voor het pastoraat delen. En net zoals zij deden stellen we daar mensen voor aan, zodat de kwetsbaren niet afhankelijk blijven van toevallige goedheid, maar kunnen rekenen op een betrouwbare zorg.
Die zeven uit de eerste lezing, of je ze nu diakenen noemt of vrijwilligers, belichamen in feite iets heel evangelisch: Gods ruimte wordt zichtbaar in menselijke aandacht. Diaconie is geen bijzaak; het is de manier waarop de Kerk laat zien dat niemand onbedoeld buiten beeld mag vallen. Jezus zegt in het evangelie: “Ik ga heen om een plaats voor jullie te bereiden”. Jezus maakt ruimte bij God in het hemelse koninkrijk, ruimte voor velen, zo zegt hij. En wij, samen Kerk, wij oefenen onszelf om die ruimte voor anderen te maken, hier op aarde. “Ruimte voor velen” is dus niet alleen een belofte voor later,  maar ook een opdracht voor nu om ruimte te maken voor de meest kwetsbaren.

Ik wil afsluiten met een kleine vraag aan de mensen hier in de kerk. Straks na het tafelgebed wensen we elkaar de vrede van Christus toe. Zouden jullie je wens dit keer als eerste willen richten naar de mensen thuis? Leg je hand op je hart, zwaai naar de camera, als teken van verbondenheid met al die mensen die vanuit elders met ons mee vieren.
Laten we zó samen Kerk zijn!