Kom allen tot mij

Overweging van René Dinklo OP, 5 jul. 2026

  Eerste lezing:  Uit het boek Zacharia 9, 9 – 10
  Evangelie:  In de woorden van Matteüs 11, 25 – 30

Lees of print je de overweging liever als PDF? Die vind je hier.
Hier vind je alle overwegingen.

Overweging

Wat een bijzondere uitnodiging hebben we gekregen:
‘Kom, naar mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal ik jullie rust geven.’
Voor wie komt deze uitnodiging niet als geroepen?
Of we nu betaald werk hebben of niet, of we gepensioneerd zijn of nog studerend, of we een gezin hebben of niet, iedereen kent de ervaring dat je soms aan je taks zit. Je doet teveel of er wordt teveel van je verwacht, of ernstige zorgen of diepe rouw vragen eigenlijk teveel van je.
En dan hebben we nog te maken met een wereld die heel onrustig is en waar strijd wordt gevoerd vaak op leven of dood.
De eerste lezing uit het profetenboekje Zacharia heeft te maken met strijd in de wereld. Dit hoofdstuk is geschreven met de veroveringen van Aleander de Grote vers in het geheugen. Geen leider voor hem had het gepresteerd om in zo’n korte tijd zoveel gebied te veroveren. Zijn wijze van oorlogsvoering met gebruik van paarden die snel wendbaar waren door de introductie van stijgbeugels, betekende een revolutie. Alexanders’ successen op zo’n jonge leeftijd gaf hem een haast goddelijke status. Hiertegenover zet Zacharia de messiaanse koning, rijdend op een ezel, die vrede zal stichten tot aan de grenzen van de aarde. Een koning die nederig naar ons toekomt om gerechtigheid te brengen. Zet daar een koning tegenover die uit is om zijn macht te vergroten door mensen de mond te snoeren en door inzet van geweld. De wereld van nu kent veel van dat soort ‘koningen’ die de inzet van geweld met de modernste middelen niet schuwen.
Leven in vrede en in betrekkelijke welvaart blijkt geen vanzelfsprekendheid te zijn. Onze eigen wereld kan snel veranderen.

En dan onszelf en onze samenleving. Wat doet dat met ons? In ieder geval hebben veel mensen last van de druk die op hun schouders wordt gelegd en de druk die mensen zelf op hun schouders leggen.
Het is ontegenzeggelijk waar dat onze samenleving in een rap tempo steeds gecompliceerder wordt. Meedoen vraagt van je dat je assertief bent, digitaal goed onderlegd, je bedreven bent in het begrijpen van ingewikkelde formulieren, en je inspant om bij te blijven met de snelle ontwikkelingen en veranderingen. Het is meedoen of anders afhaken.
En wat doet de onrust in onze wereld met ons? Kunnen we het nog aan, willen we het nog zien, hoe houden we de hoop in stand?
Daarbij komt dat we ook zoveel van onszelf moeten. We lijken geen keuzes meer te kunnen maken waardoor er een stapeling van dingen die zgn. moeten dreigt. Dit kan slechts tot één ding leiden en dat is omvallen. Je ziet het vooral culmineren bij jonge mensen. Aan de ene kant zien we dat veel mensen een burnout krijgen en aan de andere kant zien we dat mensen proberen te ontsnappen aan de druk door een veelvuldig gebruik van party drugs, cocaïne of alcohol.

Ik geef nog wat overwegingen mee.
De eisen van onze samenleving leiden ertoe dat we meer in ons hoofd gaan zitten, maar daarmee vergeten we andere belangrijke delen van ons mens zijn. We laten ons teveel bepalen door ons hoofd, onze gedachten, ons denken.
Vooral de sociale media leggen een druk op ons dat we er goed moeten uitzien, dat we gelukkig moeten zijn en altijd bereikbaar moeten voor de ander. Tegelijkertijd leren we het af om te luisteren naar ons zelf, ons fysieke en psychische welbevinden, waardoor stress en verkramping naar binnen slaan.
En in hoeverre voelen we ons thuis in onze gevoelens? Laten we ze voldoende toe? Of laten we ons teveel meeslepen door onze emoties? Het juiste evenwicht lijkt moeilijk te vinden te zijn gelet op de problematiek waarmee psychologen en psychiaters meer en meer worden geconfronteerd.
Hoofd, lichaam en hart lijken meer van onszelf te zijn losgezongen. Het is niet verwonderlijk dat we ook meer los komen te staan van anderen. Het individu wordt zó belangrijk dat het collectief steeds meer het onderspit moet delven. En helaas, in deze ontwikkeling past het naadloos dat we ook los komen te staan van God òf dat we een godheid creëren die ons niet doet gezeggen, maar is zoals we die zelf wensen.

Beste mensen, zusters en broeders,
We gaan onder lasten gebukt en soms gaan we eraan onderdoor. Jezus wil ons rust geven en een last die licht is, een juk dat zacht is.
Hoe?
Door jezelf niet centraal te stellen. Het leven draait niet om jou, maar stel God centraal. Leef in verbinding met Hem en vanuit Hem. Probeer vanuit die spirituele houding het leven vorm te geven. Het vraagt  ook om tijd in te ruimen voor gebed en meditatie om zo verbinding te ervaren tussen jou en God, jezelf en je naasten, jezelf en de schepping waarin je leeft èn om meer thuis te raken bij jezelf. En in die brede verbinding voel je ook dat je niet alles zelf hoeft te doen.
En wat is dan die lichte last, het zachte juk?
Dat is liefde. Het goede leven vormgeven is de liefde vormgeven. Daaraan zijn alle andere leefregels ondergeschikt.
Moge we zo deze vakantieperiode beginnen en dit zien vast te houden in de tijd erna.