Antoinnette Jacobse vertelt: 'Zonder diaconie kan je spiritualiteit zich niet verdiepen'

Antoinnette Jacobse OP zet zich op allerlei manieren in voor de Dominicanenkerk. Ze zingt in het rouw- en trouwkoor (Dominicuskoor), is lector in vieringen, bezoekt parochianen en is actief in de Werkgroep Vrede en Gerechtigheid (WVG). Binnenkort stopt dat, want ze gaat verhuizen. Tijd voor een interview!

door Henk Vogel

Ha Antoinnette! Je gaat verhuizen en zult de geloofsgemeenschap van de Dominicanenkerk helaas verlaten. Je hebt hier van alles gedaan, maar vertel eens over de WVG.

Ik zit al een hele tijd in de WVG, op dit moment samen met Piet Neeft, Raymond Nagelmaeker en Wouter Hetebrij. We onderhouden het contact met de dominicaanse humanitaire projecten in Oekraïne (Fastiv) en Zuid-Soedan (Tomboera), en organiseren de financiële ondersteuning vanuit de Dominicanenkerk. Verder ondersteunen we de Voedselbank en doen we verschillende dingen voor mensen in de gevangenis. Voor de Voedselbank hebben we acties in het voorjaar, met Pasen en met Kerst. Gevangenen bezorgen we kerststolletjes, sturen kaarten en we maken opnames van vaders die een verhaal voorlezen voor hun kinderen thuis.

Raymond heeft vanuit de WVG contact met het Vredesplatform Zwolle, vooral voor activiteiten rondom de vredesweek (de vierde week van september). Aanvankelijk deden wij ook de acties voor Amnesty International, maar dat is ondertussen een apart groepje.

Ik begon in de WVG met Bernadette Hendrikman. Zij kende een project in Guatamala dat we als kerk konden ondersteunen. Later zijn we gaan zoeken naar dominicaanse projecten, en zo kwamen we Fastiv en later Tomboera op het spoor. Verder is natuurlijk vooral Piet de trekker van de werkgroep, vanaf het eerste begin al.

Wat doen jullie veel zeg. Ga je het missen?

Zeker! Door de verhuizing woon ik straks dichter bij m’n kinderen, dat is een bewuste, rationale keuze, maar ik zal Zwolle zeker missen. Voor mij staat in dit werk het menselijk contact centraal. Ik zit ook in de bezoekgroep, en bezocht zo verschillende parochianen – sommigen al lang en regelmatig. Tegenwoordig bezoek ik nog één persoon, en die zal ik blijven bezoeken.

Het verbaast me wel eens wat een inzet en betrokkenheid er is onder vrijwilligers, en ook bij jou.

Het is mooi om te doen; het is mooi en dankbaar werk. En vaak krijg je meer terug dan je geeft – dat klinkt misschien wel een beetje egoïstisch… Maar de dankbaarheid die je terugkrijgt, de menselijke interactie, het luisterend oor dat je even kunt bieden, dat is allemaal enorm waardevol. Bovendien vind ik dat het hoort bij het christen-zijn, het is essentieel. Zonder diaconie kan je spiritualiteit zich niet verdiepen.

Wat dat betreft is de open plek die je achterlaat vooral een káns voor mensen om hun spiritualiteit, bezieling te verdiepen.

Ja, en op zich loopt alles wel hoor, in de WVG, maar frisse inbreng is welkom. Het zou mooi zijn als er wat jonge aanwas komt, om te voorkomen dat we een ouwelullenclubje worden. En ook voor nieuwe ideeën over wat we óók of ánders kunnen doen als werkgroep.

Waar denk je zelf aan?

Ik zou het geweldig vinden om eens met jongeren naar Oekraïne te gaan. Een inloopochtend in de Kloosterpoort of kerk zou ook mooi zijn, waar je gewoon even naar toe kunt voor ontmoeting. Maar dat is tijdens de verbouwingen van het klooster een beetje ingewikkeld. En misschien kunnen we meer doen met diaconie dichtbij: contacten in de buurt versterken, wijkwerk, of maatjeswerk…

Ideeën genoeg, volgens mij. We onthouden ze! Net als je inzet, betrokkenheid en aandacht. Het ga je goed, Antoinnette, en graag tot ziens!